صدا...صدای جوانی...

من به باران و گل و باد صبا مشکوکم

من به سردی و به گرمی هوا مشکوکم

دیده ام خبط دماق از عقلا

به خودِعقل و به جمع عقلا مشکوکم

بی اثر دارو و تشخیص طبیب هست غلط

بنده به کل به پزشک و به دوا مشکوکم

تا که نیمی به جهان گرسنه و مستحق است

من به خرجی که شود خرج عزا مشکوکم

ای کسانی که کنون شعر مرا می شنوید

رک و بی پرده بگویم به شما مشکوکم

+نوشته شده در دوشنبه 1385/01/28ساعت21:12توسط ستاره |

گل به گل،سنگ به سنگ این دشت

یادگاران تو اَند

رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ

در تمام در و دشت سوگواران تو اَند

در دلم آرزوی آمدنت می میرد

رفته ای اینک اما

آیا باز می گردی ؟

چه تمنّای محالی دارم؛خنده ام می گیرد...

+نوشته شده در سه شنبه 1385/01/22ساعت15:2توسط ستاره |

سلام

این متن آخرین برنامه ی به بهار فکر کن بود،...

در دستانم قلب آسمان مي تپيد انگار همه ي ابرها همه ي باران ها در چشمان من خلاصه مي شد من تا آن لحظه روز را خلاصه كرده بودم شب رامختصر كرده بودم رنج را كوتاه كرده بودم آرزو را لاغر كرده بودم اما هرگز،هرگز به خلاصه كردن دنيا فكر نمي كردم هرگز تا امروز.......
و جهان در تو مختصر شد تويي كه مي ديدمت در بيداري و گم مي كردمت در خواب چقدر در رؤيا بيداربودم و درحقيقت خواب براي همه ي افسون ها و افسانه ها در خاطر نگه مي دارمت تويي كه نمي شناختمت به اين آشنايي و حال مي شناسمت به اين تنهايي و امروز بايافتن نايافته ها كارم سخت شد مانندخلاصه كردن دنيا كارم سخت شد اما هرگز به خلاصه كردن دنيا فكر نمي كردم هرگز تا امروز.......
بگذار هر طره اي كوتاه شده ي مسيري تاريك باشد و طولاني بگذار هر تاق ابرويي خلاصه ي قوسي باشد به بالا بلنديٍ شمسه ها ي آسماني بگذارهر چي ناشكن كم تر شده ي موج در موج بلا و شكن در شكن تيغ هاي اريان
باشد بگذار بگويم اما هرگز به خلاصه كردن دنيا فكر نمي كردم هرگز تا امروز.......
برادر مختصر شد در نفس پنهان مادر كه تا دير وقت بيدار بود.پدر مختصر شددر چشم هاي نيمه باز خواهر كه تا دير وقت بيدار بود . خواهر مختصر شد در انتظار پدر كه تا دير وقت نمي آمد ومادر مختصر شد در يافتن برادر در پشت شيشه ي دير آمدن . و با اين همه اختصاراما هرگز ،هرگز به خلاصه كردن دنيا فكر نمي كردم . هرگز تا امروز.......
تمام صورتم در يك وجب دستانم اندازه مي شد و تمام وجودم در يك عجب نگاه تو . من اين عجب را وجب به وجب تا پيش تو آمدم و پس رفتم اما هرگز به خلاصه كردن دنيا فكر نمي كردم هرگز تا امروز.......
و تو ،تو ،وتو بند بند خاطره را با من پيوند دادي شكفته تر از هر لبخند.
و تو ،تو ، وتو ناله ناله عشق را تطهير نمودي شكفته تر از هر رؤيا .
و تو ، تو، وتو فاصله فاصله ي جدايي را مرهم نمودي شكفته تر از هر اعجاز
و تو ، تو، وتوقلب را،اعتماد را ،راستي را لاله هاي واژگون را و حس خوب دستان گره در دستان هم را به من سپردي تو دنيا را خلاصه كردي در و من مختصر شدم در تو و هرگز ابدي شد تا هميشه از من تا تو از ت
و با من.همين وبراي هميشه تمام........

+نوشته شده در پنجشنبه 1385/01/17ساعت18:38توسط ستاره |

حال من بد نیست،غم کم می خورم کم که نه هر روز کم کم می خورم

آب می خواهم سرابم می دهند عشق می ورزم عذابم می دهند

من نمی دانم کجا رفتم به خواب از چه بیدارم نکردی آفتاب........

خنجری بر قلب بیمارم زدند بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ی نا مرد بر پشتم نشست از غم نامردمی پشتم شکست

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام

عشق اگر این است مرتد می شوم خوب اگر این است من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است کافرم دیگر مسلمانی بس است

بعد از این با بی کسی خو می کنم هر چه در دل داشتم رو می کنم

در میان خلق سر در گم شدم عاقبت آلوده ی مردم شدم

من که با دریا تلاطم کرده ام راه دریا را چرا گم کرده ام؟

قفل غم بر درب سلولم مزن من خودم خوش باورم گولم مزن

من نمی گویم که خاموشم مکن من نمی گویم فراموشم مکن

من نمی گویم که با من یار باش من نمی گویم مرا غم خوار باش

من نمی گویم اگر گفتن بس است گفتن اما هیچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شیرین،شاد باش دست کم یک شب تو هم فرهاد باش

+نوشته شده در سه شنبه 1385/01/08ساعت12:33توسط ستاره |

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد

طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق ،گفت و گو از مرگ انسانیت است...

+نوشته شده در چهارشنبه 1385/01/02ساعت23:42توسط ستاره |